Detektyw skręcił w najmroczniejszą uliczkę po lewo. Szedł twardo przed siebie, chociaż wyglądała bardzo strasznie. Opustoszała, cała w cieniu, pełna mrocznych zaułków, ciemnych bram i dużych śmietników za którymi mogło czaić się zło. Wtem przed Ricka wyskoczył mały chińczyk. Tą grę trzymał w rękach całkiem spory Japończyk. Za detektywem spod ziemi wyrosło dwóch dryblasów. Oczywiście Rick ich nie zauważył, ale i tak był przerażony. Wiedział że Japończycy są mistrzami karate i gry w chińczyka, więc...

Detektyw otarł pot z czoła i majonez z pyska. Obiad z 14tu dań potrafi zmęczyć. Tym bardziej, że trzeba było po niego odbyć wędrówkę aż do kuchni. Bez GPS'a jest to trudne zadanie. Nie wspominając o czyhającej lodówce. Ale Rick, jako twardziel, przeszedł obok niej obojętnie, postanowił sobie, że na obiad zje tylko 10 kg paszy. Jeszcze tylko szybkie 12 piw i można wyjść w teren. Oczywiście po krótkiej, dwudniowej drzemce. Wspominałem o śniadaniu? A właściwie trzech?
Więc, po wszystkim, Rick,...

Detektyw w skupieniu przyglądał się leżącej na dłoni wskazówce. Jest grot wskazywał na północ. Rick pomyślał – i tylko raz przy tym zemdlał – że północ to późno, ciemno i straszno, więc odpuścił sobie podążanie we wskazanym przez wskazówkę wskazującą kierunku. Poza tym, o północy zwykł jadać dwunasty obiad. Rick rozciągnął się na kanapie, która to nagle zapragnęła popełnić harakiri. Rick zapragnął coś zjeść. Kanapa, jakby odgadując jego myśli, była przerażona. Miała tylko nadzieję, że...

Otrząsnąwszy się z wydarzeń ubiegłego wieczora oraz resztek płatków śniadaniowych, Rick z wolna zaczął unosić się z kanapy, ku jej niebywałemu zadowoleniu. Podszedł do regału i nastawił muzykę. Lubił relaksować się przy muzyce. Wybrał płytę swojego ulubionego zespołu deathmetalowego – Różowa Rzeźnia. Z głośników rozległ się kojący łoskot. Dosłownie, ponieważ Rick zaplątał się w kable, co spowodowało zdecydowanie przyspieszony kurs ku dołowi z jednoczesnym poznaniem prawa grawitacji przez głośniki....

Późnym świtem, jak się już ściemniało, detektyw wygrzebał się ze swojej nory, którą to nazywał biurem. Oczywiście nikt inny nie podzielał jego zdania. Zresztą inni mieli jego zdanie głęboko tam, gdzie nie dochodzi światło, czyli innymi słowy, w biurze Ricka. Przemierzając samotnie opustoszałe ulice, przeglądając się w kałużach – co oczywiście śmiertelnie przerażało kałuże – detektyw rozmyślał nad śledztwem. Czuł nosem, że jest na właściwym tropie. Trop zaprowadził go do Kebaba, co Rick...